تیر کرونا از ابتدای تیر ماه علیرغم رعایت شدید پروتکل ها آقای همسر را مبتلا کرد، با وجود اینکه دوهفته اول تقریبا هیچ علامتی جز کمی درد در قسمت عضلانی پاها نداشتند ولی هفته سوم با افت شدید اکسیژن و بیحالی  بسیار شدید ناچار به اسکن ریه  شدیم که پزشکان متوجه شدند 10 درصدریه درگیرشده، روزهای پر استرس شروع شد و با مشورت همکاران پزشک قرار شد در منزل تحت مراقبت باشند، با وجود دیابت و شرایط سنی شکر خدا به لطف خدا و دعای دوستان بیماری کنترل شد و درگیری ریه مهار شد.مراقبت از بیماری کرونایی، با استرس اینکه -  خودمان درگیر نشویم- واقعا طاقت فرساست، ضد عفونی تمام وسایل و ظروف وتعویض و شستشوی هر روزه ی لباس ها و ملافه ها و .....من و دخترک را به کوزت تمام عیار تبدیل کرده است!خستگی جسمی همراه با اضطراب و خستگی روحی، ....... هزاران بار شکر که خطر رفع شده است و امروز که حدود یکماه از ابتلاء میگذرد کم کم میتوانند غذا ( به مقدار بسیار کم ) بخورند ولی همچنان قند بالاست و ضعف شدیدالان هر کی از دوستان تماس میگیرند التماس میکنم تا جایی که ممکنه از خانه بیرون نروند و دراجتماعات شرکت نکنند عجیب وحشتناک است این بیماری، و تا کسی خودش یا عزیزانش درگیر نشده درک نمیکند سختی مسله را ! هفته گذشته دو نفر از دوستانمان را از ما گرفت.خداوند به حق اولیا و محبانش، بزودی ریشه این بیماری را محو فرماید.همه انسان ها در جای جای کره ی خاکی درگیر سختی ها و مصایب هستند، به لطف وکرم خود آرام جان و جهان، مهدی موعود(عج)  را برساند تا بشریت ازبد بختی و غمها رها شود.

امروز در لابلای مشغله های بی شمار فرصت کوتاهی یافتم یادداشتی کوچک بنویسم .با کم شدن شدت کرونا از اول ابان نمایشگاه کارهای دخترکان را برگزار کردیم. طی دو روز گذشته استقبال بینظیر بود انگار که همه یه جورایی تشنه دیدار هم و دلجویی دوری این دوسال گذشته بودند.مکان نمایشگاه فضای نیمه باز هست و نسبتاً بزرگ.قرارهای دوستانه ای که گذاشته شد و تجدید دیدارها و ...... نهایتاً قدر لحظه های زندگی را دانستن!زندگی فرصت کوتاهی است حیف این فرصت کوتاه که با کینه و بغض بگذرد.